Kediler Üzerine Bir Bahis

Çok Kısa Öykü, Masal ya da Siz Ne Derseniz.

...

Bir zamanlar payitahtın ahalisi çeşit çeşit idi: hünkar soyundan Türkler, bizanstan yadigar Rumlar, esnaftan Ermeniler, sahaftan Yahudiler, balıkçı tayfasından Lazlar ve bir zamanların müstakil halklarından Kediler...

Bu cemiyetlerden sonuncu saydığım hem peygamber övgüsüne mazhar olduklarından hem de Venedik’ten gemilerle gelip veba mikrobu yayan moskof farelere göz açtırmadıklarından pek sevilir sayılır, iki ayaklıların her mahallesinde mutlaka kollanan bir aileleri olurdu. Türlü hayırhah vakıflar bu payitaht sakinlerinin rızkını gözeterek haftada bir defa ciğerci esnafından iki direklik ciğer satın alınıp bunlara hibe ederdi.

Lakin bu hürmet bağı böyle sürüp gitmedi.

Bağdat ve Revan Fatihi Devletlü Sultan Dördüncü Murad’ın Devr-i Saltanatı’nda, ayakları ipekten beyaz çorap giyinmiş gibi akça pakça olan ve Çorap Efendi namıyla anılan bir harami türedi. Eminönü’nden Karaköy’e balıkçı esnafını haraca bağlayan çorap efendi, avareleriyle birlikte payitahtta ilişmedik kasap bırakmamıştı.

Peşine taktığı genç bitirimleriyle birlikte, mezarlıkları ve surlarında kapılandığından Mırnavkapısı diye anılan bir semtte yaşıyordu. Burası aslında ademoğullarının Edirnekapısı dedikleri yerdi.

Türlü türlü naneler yediği halde “kedidir yapar” denilerek ulema ve reaya tarafından affedilen Çorap Efendi’nin kendi sonunu getirmesi de uzun sürmedi.

Kedizade Tarihi’nde “pek soğuktu, bıyığımız dondu” diye anılan bir zemheri zamanı şehirde kıtlık baş gösterdi. Bunun üzerine sultanın emriyle fakir fukara arasında pay edilmek üzere ulu balkan ormanlarından av eti getirildi. Çiğ etleri taşıyan arabacılara Çemberlitaş önünde hücum eden Çorap Efendi’nin namının hünkarın kulağına çalınmasıyla bu harami kedinin saltanatı bitmiş oldu. Sultan Murat, tüyü bitmemiş yetimin hakkına pençe atan bu deyyus kedinin tiz vakitte boğulmasını emretti. Şeyhülislam Sermuallim F. Efendi’den fetva alındı ve Kediçeri Ağası Mırmır Bölükbaşı’na haber uçuruldu. Mırmır Bölükbaşı küçük yaşta balkanlardan sepet içinde getirilmiş ve

yetenekleri sayesinde Yeniçeri Ocağı’nın Kedi Ortası’na girmiş bir sarman idi. Pek şişman, endamlı, tüyleri hem insan hem de kedi evladından dişi taifesinin diline pelesenk olmuş bu gösterişli kedi, Çorap Efendi’nin peşine düşmeleri için tüm çerilerini gönderdi.

Artık Kapalıçarşı’dan mısırçarşısı’na kadar her yerde müthiş bir kedi harbi başlamıştı. Birbirlerini gördükleri yerde boğmaya çalışan kediçerilerle Çorap Efendi avarelerinin kavgası esnafa büyük zarar verir olmuştu. Baharatları yere saçılan bir çarşı esnafı, alt üst olmuş vaziyette dalaşan çerilerden bir kedi ile bir avareyi ibreti alem olsun diye çarşı kapısına astı. Ne olduysa bundan sonra oldu. Birbirine girmiş olan kedi ahalisi kendilerine karşı dönen iki ayaklılara musallat olmaya başladı. Kimi çeriler yoldaşlarını da harcayan esnaftan intikam almak için tezgahları dağıtıp, dökülen baharat ve hububatı halka peşkeş çektiler. Vaziyete hakim olamayan Mırmır Bölükbaşı sultanın emriyle azledildi ve Kediçeri Ocağı dağıtıldı. Sultanın tellalları sarayın avlusuna elinde bir kedi kürküyle gelene 20 mangır ödül verileceğini duyurunca payitahtta bir kedi avı başladı. Ta ki ertesi sene şehri veba vurana dek. Kargaşadan yararlanan fareler dökülen hububatı yiyerek bir güzel semirmiş ve denizaşırı memleketlerden gelen soydaşlarıyla münasebete girerek hastalık kapmışlardı. Çok geçmeden salgın başladı. Salgın sebebiyle sefere çıkamayan sultan kedi katlini men etti ve modern belediyelerin kuduz bahaneli cinnetine kadar insanlar ile kediler barış içinde yaşadılar.

Kavga bitmiş ancak kediler de müstakiliyetlerini kaybetmişlerdi. Bundan böyle devlet görevlerine getirilmeyecekler ve de insan meclislerinde söz sahibi olamayacaklardı.

Çorap Efendi’ye ne olduğu ise meçhuldür.

Kimileri onun meşhur kedi avında zayi olduğunu söyler, kimileri de ona sadık kalan birkaç kediyle birlikte Anadolu’da celalilerin arasına karıştığından bahseder.

Sonu ne olursa olsun, isyankar ruhunu torunlarına miras bıraktığı aşikardır.